قهوه تلخ

علی آبادی خود را به ساختمان فدراسیون رساند و برای ریاست

فدراسیون فوتبال ثبت نام کرد وحالا روندی که دولت در چند شغله

بودن مردان سیاسیش داشت ( مثل آقای الهام) در ورزش هم پیاده

می شود رئیس سازمان تربیت بدنی با آن همه مشغله کاری (شاید

هم ریاست سازمان تربیت بدنی وقت کمی می خواهد وما نمی دانیم)

نامزد ریاست فدراسیون فوتبال می شود و جالب است ریاست فدراسیون

فوتبال شغل محسوب نمی شود وجالب تر حرفهای آقای آجرلو است:

«رييس سازمان تربيت بدنى طى تماس تلفنى شب گذشته از من خواست

تا از شركت در انتخابات انصراف دهم يا در صورت حضور به نفع او كناره گيرى كنم

ودر نهایت جالب ترین قسمت قضیه جای است که تیغ نظارت آن چنان تیز بود

که تنها آقایان علی آبادى و على كفاشيان تایید صلاحیت شدند تا با حذف نامهای

مانندپرويز كاظمى، محمد مايلى كهن،كيوان نيك نفس جمال علوى و محمد روغنى ها

به اتفاق مصطفى آجور لو  مشخص شود اگر کسی با مذاکره کنار نمی رود می شود

از راههای دیگر آن را کنار گذاشت و عملا انتخابات انتصابی شود

آیا این روند در مقیاسهای بزرگتر هم به این شدت تکرار خواهد شد

رامحكوم كرد البته در اينكه مصطفي تاج‌زاده چه گفته وچرا گفته به حد كافي در

اين چند روز در روزنامه ها بحث شده ومصطفي تاج‌زاده هم در دفاع از خود

جوابيه هاي به روزنامه ها فرستاده است اما يك مسئله كه در اين بيانيه

وجود داردنامشروع خواندن احزاب  مجاهدين انقلاب و جبهه مشارکت

است بسيج دانشجوي با كدام دليل و يا با كدام مجوز احزابي راكه با

مجوزهاي قانوني تشكيل شده اند واتفاقا داراي پايگاه مردمي نيز هستند

نا مشروع مي خوانند البته اين اين براي اولين بار نيست كه بعضي هابه

تشخيص خود افرادي را غير خودي و نامشروع اعلام مي كنند وشايد هم

چون حزبهاي مثل مجاهدين انقلاب و جبهه مشارکت به اين گونه ادبيات

عادت كرده اند واكنش آنچناني از خود نشان نمي دهند .

سوالي كه پيش مي آيد اين است كه تا كي اين روند ادامه خواهد

داشت و احزاب  قانوني و شخصيتهاي بر جسته اين نظام بدون

هيچ ترسي مورد هجوم قرار خواهند گرفت ؟

مشغول است وهر کس از دیدی به آن نگاه میکنند در این میان تلویزیون

با ساخت برنامه دروغ بزرگ و برنامه های دیگر وبرخی روزنامه ها به صورت

آشکار از دست داشتن جرج بوش در این حادثه وحشتناک سخن می گویند

ونتیجه میگیرند که رئیس جمهور امریکا با چنین برنامه می خواست رفتارهای

خود را توجیه کند .

 این نوشتار نمی خواهد این فرضیه را رد یا تایید کند چون رد یا تایید  اینچنین

مسئله مستلزم  دارا بودن اطلاعات محرمانه وغیر محرمانه خیلی زیادی است

اما چیزی که واضح است و تاریخ نشان داده است این است که تمام رئیس جمهور های

امریکا به هر کاری دست می زنند که مردم کشور شان در راحتی زندگی کنند وحتی

حاضرند به دیگر کشورها آسیب برسد ولی مردم  کشور شان در راحتی زندگی کنند

و مسئله دیگری که وجود دارد این است که افرادی مانند صدام حسین یا گروهای مثل

طالبان نباید از بین بروند که برای از بین بردن آنها لازم باشد مقدمه چینی کرد که در آن

هزاران شهروند امریکای از بین بروند؟

در آن هیچ حرفی نیست که آقای احمدی نژاد هم تمام وزرا را بجز وزیر

راه تغییر داد که البته حق طبیعی هر رئیس جمهوری است که همکاران

خود را با سلیقه وخواست خود انتخاب کند .

اما در این میان تغییر های مکرر وپی در پی در سطح وزرا و سطوح

بالای مدیریتی که گوی پایانی ندارد واحتمالا تا پایان رئیس جمهوری

آقای احمدی نژاد شاهد تغییرات دیگری هم خواهیم بود این سوال را

ایجاد می کند که آیا آقای رئیس جمهوری در ابتدای معرفی وزرا و

مدیران ارشد خود زیر فشار قرار داشتند ونتوانستند افراد مورد نظر خود را

انتخاب کنند که حالا با شتابی نسبتا زیاد در پی تغییر آنها هستند" که

البته با توجه به شخصیت آقای احمدی نژاد این نظریه بعید به نظر می رسد"

ویا این که در ابتدای انتخاب وزرا ومدیران شناخت کاملی از آنها نداشتند

ویا افراد انتخاب شده به سرعت آقای احمدی نژاد نمی رسند که  این

مورد را چند بار اطرافیان  آقای رئیس جمهور بیان کرده اند اگر این مورد

درست باشد سوالی پیش می آید که آیا افراد جدید که تجربه کمتری

نسبت به افراد کنار گذاشته دارند  "حداقل در پست فعلی " آیا به سرعت

آقای رئیس جمهور خواهند رسید یا آنها هم مجبور به استعفا خواهند شد؟

مطرح می شود و طرفدارهای آقای رئیس جمهور با آب وتاب خاصی

از سرعت ایشان در انجام دادن کارها وتصمیمات گرفته شده صحبت

می کنند حتی دیروز در اخبار ۲۰ شبکه خبر نوع لباس پوشیدن آقای

احمدی نژاد را با سرعت ایشان مربوط دانستنداما سوالی که اینجا

مطرح می شود این است که ایا سرعت بیش از اندازه در کار باعث

بی دقتی در کار نمی شود مثلا صدور ۲ قطعنامه علیه ایران در ۲

سال ریاست جمهوری تیره شدن روابط خیلی از کشورها که در

زمان آقای خاتمی روابط خوبی با ما داشتند .تورم بالا با وجود

افزایش خوب قیمت نفت وخلاصه کارهای دیگری که از مجال این

گفتار خارج است اما طرف دیگر مسئله سرعت اطلاح طلبان است

که به تندروی تعبیر می شود  واگر طرف صحبت اطلاح طلب باشد

سرعت در کار بسیار چیز بدی است اما به راستی مگر اطلاح طلبان

درخواستی خارج از قانون اساسی دارند و خواستهای مانند اطلاح

قانون مطبوعات وحتی رفلاندومی که تنها حرف زدن در باره آن هم

 مشکل ساز است در قانون اساسی پیشبینی نشده است

پس چرا از سرعت یکی به وجد می آیم و از سرعت دیگری نگرانیم؟